Abraham Ber Birnbaum

Abraham Ber Birnbaum, urodzony 19 stycznia 1866 roku w Pułtusku, był żydowskim muzykiem działającym w Polsce, kantorem, pedagogiem, teoretykiem śpiewu synagogalnego i kompozytorem. Śpiewał od dzieciństwa, a także kształcił się w grze na skrzypcach. Po przeprowadzce z rodziną do Łodzi uczył się pod kierunkiem C. H. Janowskiego, opanowując harmonię, kontrapunkt i instrumentację. Pracował jako kantor-szocht w Héthárs na Węgrzech i w Prostejowie na Morawach. W 1891 roku wrócił do Polski, a dwa lata później osiadł w Częstochowie, gdzie został kantorem Nowej Synagogi.

W 1906 roku założył w Częstochowie świecką szkołę kantorów, kształcącą w zakresie muzyki i śpiewu liturgicznego. Organizował działalność zawodową kantorów, współtworzył polsko-żydowskie Stowarzyszenie Artystyczne „Lira” i wydawał „Miesięcznik dla Kantorów”. Napisał podręcznik „Ogólna teoria śpiewu” oraz „Sztukę kantorstwa”, opublikowaną w 1912 roku. Publikował eseje w prasie, a także komponował utwory kameralne na skrzypce i fortepian oraz melodie popularne. W 1913 roku wyjechał do Łodzi, gdzie zajął się publicystyką i kompozycją. Zmarł 10 listopada 1922 roku w Częstochowie.

Na podstawie artykułu „Abraham Ber Birnbaum” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.