Jan z Turobina

Jan z Turobina herbu Prus I, kanonista i doktor obojga praw, urodził się w 1511 roku w Turobinie. W 1525 rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej, gdzie później wykładał nauki wyzwolone i prawo. Był znawcą pism Cycerona i Owidiusza, a jako pierwszy Polak prowadził w Krakowie wykłady z prawa rzymskiego. W 1538 został sekretarzem biskupa płockiego Jakuba Buczackiego i przez dwa lata przebywał na jego dworze w Pułtusku.

Około 1545 przyjął święcenia kapłańskie. W 1550 uzyskał kanonię chełmską, a później pełnił między innymi funkcje dziekana i archidiakona kruszwickiego. Na Akademii Krakowskiej wykładał prawo kanoniczne i dziewięciokrotnie sprawował urząd rektora, po raz pierwszy w 1561 roku. Zgromadził księgozbiór, z którego część książek oznaczono jego monogramem i herbem. Zmarł 24 września 1575 roku w Krakowie podczas ostatniej kadencji rektorskiej. Został pochowany w kościele Franciszkanów.

Na podstawie artykułu „Jan z Turobina” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.